Schapenscheren en polopaarden

Lieve allemaal,

 

Na de Jackeroo/Jilleroo School heb ik het weekend doorgebracht in Tamworth. Als echte toerist besloot ik op pad te gaan om de botanische tuinen en het Marsupial Park (marsupial = buideldier) te gaan bekijken (wat volgens de man van het hostel echt een aanrader was). In de brandende zon ging ik vol goede moed op pad. Met de gedachte in mijn achterhoofd dat Australie een van de platste continenten ter wereld is (er niet bij stilstaande dat ik hier in het Groot Scheidinggebergte zit) leek dat kleine stukje op de kaart niet veel voor te stellen… Na een half uur zwetend bergopwaarts te klauteren begon ik hevig naar de prachtige botanische tuinen te verlangen die dit alemaal ruimschoots de moeite waard zouden maken natuurlijk. Eindelijk bevond zich daar het entree bord… Helaas bleken de tuinen net zoveel last gehad te hebben van de warmte als ik het uur daarvoor, en een dorre chaos was het gevolg. Een kleine teleurstelling, maar geen nood, want ik had het Marsupial Park nog! Ik weet niet wat er met alle buideldieren gebeurd was; of ze speelden verstoppertje, of ze vonden hun park net zo saai als ik en waren inmiddels verhuisd, maar hoe dan ook – er was geen marsupial te bekennen. De enige die het allemaal nog een beetje goed maakte was de Kaketoe in de voliere bij de uitgang die gezellig gedag zei toen ik langs liep, en ik toen ik mezelf erop betrapte dat ik op het punt stond een gesprek te beginnen met een vogel, besoot ik dat het hoog tijd was om terug te gaan naar het hostel om verkoeling te zoeken. Al met al misschien niet wat ik ervan verwacht had, maar wel een lekker rustig dagje na het drukke leven op Leconfield.

Zondag met de trein naar Quirindi, waar ik opgehaald werd door Lia en Isabelle die me meenamen naar de farm. Lia is hier samen met Liesbeth, allebei Deens, en Isabelle is Duits. ‘s Middags een beetje rondgekeken, Jimbo en Miriam (de boer met zijn Nederlandse vrouw) waren aan het polo-en en kwamen dus pas ‘s avonds thuis.

Ze zitten hier midden in de schapenscheertijd, en dat betekend dus elke ochtend om 7.15 uur de deur uit en ‘s avonds om 18.00 uur er weer in. De werkzaamheden  bestaan uit het scheiden van de vieze en schone wol en het persen van de wol. Niet echt interlectueel werk dus, maar wel okee. Het was de bedoeling dat ik ook de polopaarden zou gaan trainen, in totaal zes stuks. Dat houdt in dat je 1 paard rijdt terwijl je er twee aan een halster begeleid – aan elke kant een. De training bestaat uit conditie training, dus draf afwisselend met galop. De paarden zijn echt gefokt op snelheid, en ik twijfelde al of dit voor mij was weggelegd, maar ja, als je het niet probeert weet je het nooit natuurlijk. Aanvankelijk ging het best goed. Dinsdag ging ik samen met Liesbeth, zij voorop, en al is het wat ongemakkelijk rijden terwijl er constant aan twee kanten paarden tegen je benen botsen en was het een beetje verwarrend om de touwen en teugels uit elkaar te houden, ging het eigenlijk best goed. Donderdag ging ik samen met Lia. De eerste ronde ging echt perfect, de paarden waren enthousiast, maar alles was onder controle (menno, echt, je had me moeten zien, je was trots op me geweest!) . Daarom besloten we dat ik het tweede rondje wel voorop kon. Draf ging prima, de galop ging lekker, tot mijn paarden overgingen in de volgende versnelling. Ik moet zeggen, het is wel een kick om zo hard te gaan met het geluid van 12 denderende paardenhoeven onder je, maar om die allemaal weer te stoppen was iets te veel van het goede. Dan moet je dus in je zadel achterover gaan zitten, terwijl twee paarden je aan je armen voorover trekken. Knap dat sommige mensen het voor elkaar krijgen, maar ik besefte: ik niet (menno, ik weet het, dat had ik van te voren kunnen weten, ik weet ook niet wat me bezielde….). Daarom maar 2 paarden losgelaten, en mijn paard tot stilstand gebracht. Dat was weer genoeg adrenaline voor een dag. Wel erg jammer, want het was wel supercool geweest als ik hier de paarden had kunnen trainen, maar ja… het is niet anders. Weet niet hoelang de wol me hier nog blijft boeien, maar het is wel fijn om weer in een echt huis te ‘wonen’ en weer huisdieren om je heen te hebben (6 honden en 2 poezen). Ik zie dus wel hoelang ik hier nog blijf, jullie lezen het wel! Dat was het weer tot nu toe, tot schrijfs/mails!

 

Liefs Kim

 

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer