Overland Track

Lieve allemaal,

Inmiddels ben ik weer aangekomen op het vasteland van Australie, in Melbourne, met beschikking over goedkoop internet, dus ruim de tijd om jullie weer eens uitgebreid te vervelen met mijn verhalen. Zoals eerder vermeld ben ik dus 2 weken geleden met Linda naar Tasmanie gevlogen, waar we een week hebben rondgereden in een ouwe huurbak. Gekampeerd in mijn nieuw tentje, af en toe in de auto geslapen en ontzettend veel van het eiland gezien. De nationaal parken zijn stuk voor stuk schitterend, en met je tentje kan je daar voor bijna niks van beachfront-accomodatie genieten, wat we dus ook hebben gedaan! We hebben Wineglass Bay bekeken, wat in de top 10 van mooiste stranden ter wereld schijnt te staan, verschillende watervallen, Giant Swamp Gum Trees (op de bomen in California na de grootste ter wereld, erg groot dus), een Tree Top Airwalk gedaan, waarbij je op een soort steiger tussen de boomtoppen wandelt in plaats van op de grond, de Hastings Caves (druipsteengrotten) bekeken, op de Henty dunes geklommen - enorme zandduinen die je het gevoel geven dat je midden in de woestijn staat, Nederlandse oliebollen en drop gegeten op de Salamanca-market in Hobart, de hoofdstad van Tasmanie, en een spooktocht gedaan in Port Arthur. Port Arthur was vroeger een gevangenis. Nadat de Engelsen al hun criminelen naar Australie had gestuurd, stuurden de Australiers op hun beurt de ergsten naar Tasmanie, waar ze na verloop van tijd op hun beurt een selectie naar Port Arthur stuurden. Het zag er niet echt uit als een gevangenis, meer als een soort romantisch fort, maar het schijnt dat de geest van sommigen criminelen en inwoners nogal hardnekkig rond blijft hangen: het spookt! Althans, dat is het verhaal. Met de Ghosttour ging je in het donker met een gids door alle gebouwen, die overal de verhalen bij vertelde en de spookervaringen die sommigen daar hadden gehad. Goeie setting voor dat soort verhalen, als je ergens in een oude kelder staat wat blijkbaar vroeger de dissectiekamer was.... ook al geloof je niet in spoken, krijg je af en toe toch de rillingen!

De laatste avond van onze trip besloten we te overnachten aan Ocean' Beach, een enorm breed zandstrand aan de westkust, waar je echt het gevoel had dat je alleen op het randje van de wereld liep. 's Avonds besloot ik een goeie wandeling te gaan maken, maar al snel begon het te regenen, harder en harder, en ik werd beloond met de mooiste regenboog ever! Zo duidelijk dat hij niet ergens in het landschap verdween, maar voor de duinen langs tot op het zand van het strand zichtbaar was. Echt waanzinnig mooi! De volgende dag bracht we de auto teurg om ons klaar te maken voor de Overland Track. Deze wandelroute staat bekend als een van de mooiste, zo niet de mooiste, in Australie en stond na koeien drijven tweede op mijn lijstje van dingen die ik absoluut wilde doen hier. Om jullie een beetje een beeld te geven van wat de Overland Track inhoudt:

In Tasmanie ligt een van de laatste grootste wildernis gebieden ter wereld, met daarin onder andere Cradle Mountain en Lake St. Clair. Tussen deze 2 landmarks ligt alpiene landschap, regenwoud, eucalyptus-bossen en een 80 kilometer lang wandelpad wat de Overland Track heet. Nou ja, wandelpad, misschien moet ik dat iets nuanceren. Er waren stukken die zich met recht pad mochten noemen, prachtige boardwalks, waar je relaxed om je heen kijkend over heen kon tippelen. Tussen deze kleine secties lagen echter kilometers "pad" bezaaid met rotsen, stenen, enorme netwerken van boomstronken waar je zwikkend en struikelend je weg door heen moest vinden, modderpoelen waar je tot je knieen in weg kon zakken, en dat alles was natuurlijk niet zo plat als dit Nederlandse meisje had verwacht. Volgens de Lonely Planet was er een heuvelafwaarts voordeel als je de route deed in de richting die wij deden, maar dat gedeelte hebben wij helaas nooit gevonden! Buiten deze obstakels zijn er langs de route hutten waar je samen met de andere wandelaars in overnacht en verder is er niks. Geen wegen, geen telefoons, geen vliegtuigen die overvliegen, alleen maar wildernis. Overdag kon je uren lopen zonder iemand tegen te komen, terwijl je 's avonds gezellig met alle andere avonturiers ervaringen uit kon wisselen. De sfeer was echt perfect. We hebben de 80 kilometer in 5 dagen met rugzak gelopen, fysiek was het zwaarder dan ik ooit had verwacht, de 2 tijgerslangen (giftigste slang ter wereld) die we tegenkwamen waren best angstaanjagend, maar het was absoluut een van de mooiste dingen die ik tot nu toe in mijn leven gedaan heb! Gisteren heerlijk een dag geluierd in Launceston en vanmorgen vroeg terug naar Melbourne gevlogen. Morgen pak ik de trein naar de farm, om nog een weekje van Oz te genieten voordat ik naar Nieuw Zeeland vlieg, waar ik hopelijk nog meer hikes kan ondernemen! Ik hou jullie op de hoogte!

Liefs Kim

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer